Het is een drukke periode!! De laatste wedstrijden zijn in aantocht, er wordt volop gepiekt naar het laatste doel en dat terwijl andere atleten hun seizoen afsluiten en al vooruit kijken naar volgend jaar!
Als ik even terug kijk naar vorige weken, dan was de Zwin weeral een enorm succes!! Het blijft een wedstrijd waarbij zowel topper als recreant aan bod komen, en waarvoor een extra dagje verlof graag genomen wordt!
Op zaterdag trok ik dan met Olli, Serge en Jeroen naar Gerardmer. Voor mij na 3 weken opbouwe een eerste testje, voor Olli en Serge een tussenstap naar hun Ironman en voor Jeroen een eerste kennismaking. En wat voor één!! Met zijn 1900 hoogtemeters voor 93km fietsen hadden we iets langer genot van ons inschrijvingsgeld! Maar het was zeker de moeite waard, deze wedstrijd blijft een aanrader! Met een 19e plaats was ik trouwens zeer tevreden, vooral het lopen gaf een heel goed gevoel. Ook de anderen deden het meer dan voortreffelijk, dus het weekend was goed ingezet!!
Enkele uren na de wedstrijd zat ik alweer in de auto om nog een uurtje of 2 te bollen richting Zofingen! Daar vond op zondag het hoofddoel van het jaar plaats voor Joerie. Eerste kennismaking met deze heroïsche wedstrijd en al onmiddellijk iedereen naar huis rijden en lopen! Een parcoursrecord verbeteren met 9' en de 2e op 16' plaatsen is enorm, veel meer woorden kan ik daar niet aan toevoegen.
Heel blij dat de planning klopte en dat hij kon tonen hoe sterk hij was!!
Nu geniet ook hij van wat welverdiende rust!!
Stilletjes aan komt ook Hawaii heel dichtbij. Mijn 4 poulains Dominic, Olli en Stijn en Stefaan zijn er meer dan ooit klaar voor, dus we kijken er naar uit!!
Morgen staat er nog Mr Sleepy op het programma. Een halve triatlon georganiseerd door ons Ironmanagers, waarbij de clou is dat de alteten aan Ironman - intensiteit moeten presteren! Ze beloven prachtig weer, dus dat zit alvast goed!!
Zelf ben ik ook een versnelling hoger geschakeld en zo kon ik gisteren nog eens op de piste lopen samen met Kjell, Gert en Simon. Het 'old days'-gevoel was de max, en de training zal zeker zijn effect niet missen!
Train ze en tot binnenkort
t
vrijdag 18 september 2009
zaterdag 29 augustus 2009
Almere en de Criq
Vandaag haalden Kris Vanhuysse en Erwin Bruninx hun lang voorbereide slag thuis!! Ze volbrachten voor de eerste keer een volledige triatlon. Uitgebreide verslagjes volgen allicht!
Vandaag reed ik samen met 3 clubgenoten de Criquelion. Omdat Tom een schitterend verslagje schreef, laat ik hem dan ook maar aan het woord!
Beste ploegmakkers,
Vandaag zaterdag 29 augustus hebben we met 4 IronManagers deelgenomen aan de wielerkoers Velomédian Claude Criquiellon. Het is een wedstrijd over 170 km met 21 hellingen (3300 hoogtemeters). Start en aankomst in La Roche en Ardenne
Voor Tim (De Vilder), Phillipe (Heyndrickx) en Geert (Buyle) was het een eerste deelname. Voor mezelf een 2de deelname. Het doel was dan ook bij iedereen wat verschillend. Tim wilde trainen met het oog op zijn najaarswedstrijden. Phillipe en Geert wilden in hun kennismakings-deelname het best van zichzelf geven. Ik wilde mijn tijd van vorig jaar verbeteren. Ik wist nu wat beter hoe de koers in elkaar zat en had na Zürich goed blijven fietsen en wat intervaltrainingen gedaan.
Het concept is een beetje zoals de Marmotte in Frankrijk. Er is een groepsstart met alle deelnemers. Iedereen heeft een chip. Afhankelijk van de eindtijd en de leeftijd van de deelnemer wordt je op het einde ingedeeld bij de bronzen, zilveren of gouden … everzwijnen.
Omdat ik vorig jaar al een gouden zwijntje bleek te zijn, mocht ik helemaal vooraan starten. Ik stond in het wiel van ene Maxime Monfort. Voor onze coach en ploegmakkers was dat 20 m verder achter een tweede startlijn.
Om 9 u gaf ene plaatselijke bekendheid Claude (Criq) de start. Binnen de 1ste km stond de eerste helling al op het menu. Ik kon goed postvatten in de groep Monfort. Het tempo lag echter verschroeiend hoog. Een km of 4 verder, op het eind van de 1ste klim, kwam Tim ook aansluiten met de kopgroep. En zo waren we vertrokken voor een helling of 3. Na 20 km brak de kopgroep voor ons in stukken. Tim en ik belandden daardoor in een 2de peleton. Ook hier bleef het tempo echter zeer hoog. Echt over het randje voor mij. Niet mijn IronMantempo maar ver daarboven in de klimmetjes. “Zal ik dit kunnen volhouden ?” hield me bezig.
Ondanks het feit dat Tim aan het trainen was, reed hij dikwijls de stukken bergop van ons 2de peleton (50 man). Hij zat echt in vorm. In de afdalingen schoven we meestal wat naar achter omdat we toch niet zoveel risico’s wilden nemen in het gewriemel. Na 60 km, een lichte val van Tim door een uitwijkende deelnemer en enkele zware cotes was de eerste bevoorrading. Tim had ze opgemerkt want hij zat weer vooraan in het peleton. Hij kon stoppen voor een flesje water. Ik heb ze echter te laat opgemerkt want iedereen van ons peleton reed gewoon verder. Een dik probleem want ik had niet genoeg drank tot de 2de bevoorrading. Het bleek echter dat de deelnemers in ons peleton even verder allemaal mensen aan de kant hadden staan met drinkbussen. Er waren zelfs enkele Nederlanders die motards hadden rijden om drinkbussen te wisselen ! We zaten hier blijkbaar in schoon gezelschap. Mensen die deze wedstrijd tot in de puntjes hadden voorbereid zoals wij doen met een IronMan.
Tim begon er hier steeds meer plezier in te vinden van mij te coachen. Hij stond erop zijn flesje water te delen. Hij begon ook steeds meer na de afdalingen op vlakkere stukken me terug naar voor te brengen in ons peleton zodat we bij de volgende klim terug goed vooraan zaten. Hij is na 90 km gestopt bij de vriend van Phillipe Heydrickx voor een extra drinkbus zodat we toch net genoeg drank hadden tot de 2de bevoorrading op 120 km. Dat betekende dat hij een ferm gat moest dichtrijden op een koersend peleton…
Na 110 km vloog mijn ketting van de grote plaat en in een knoop. Ik moest afstappen om ze te ontwarren. Tim bleeft bij mij maar ons fijne peleton konden we vaarwel zeggen. Tim reed dan maar zelf op kop tot de 2de bevoorrading. Ik had hier echt een “meestercoach” die zich opstelde als “meesterknecht” om mijn doel te laten lukken.
Na de 130 km weer mijn ketting eraf. Ook hier bleef Tim weer bij me. Ook hier het volgende peleton adieu. Op het eind van de klim terug hergroeperen met enkele deelenemers om een nieuw peleton te vormen.
Dan op het einde nog een 2 ferme klimmen na elkaar (Cote de Beffe met nog een andere eropvolgend). Ondertussen had Tim zelf pech met zijn zadelpen maar dat heb ik niet gemerkt. Hij was daardoor ons peleton kwijt en besloot zijn training dan maar wat rustiger af te werken. Op het einde 10 km afdalen naar La Roche. Hier was het weeral vlammen geblazen zoals in het begin want iedereen rook de meet. Tot mijn verrassing zag ik daar mijn eindtijd. 5 u 27. Een half uur beter dan vorig jaar ! Ongelooflijk ! 3 min later kwam Tim vrolijk over de meet gefietst. Genietend dat zijn poulain het goed had gedaan !
Een klein kwartier later kwam Phillipe over de meet. Nog een kwartier later Geert. Philippe had in het begin wat problemen met het hoge starttempo. Maar iedereen weet hoe dat gaat eens zijn Diesel is opgewarmd ... Geert had minder de peletons gevolgd en meer zijn eigen ding gereden waarschijnlijk zoals in de triatlon. Maar iedereen toch ver onder zijn limiettijd voor het Gouden Zwijn van zijn leeftijdcategorie. Proficiat aan mijn ploegmakkers. Dank aan mijn meester-knecht-coach voor 1 dag !
Tom De Malsche.
Vandaag reed ik samen met 3 clubgenoten de Criquelion. Omdat Tom een schitterend verslagje schreef, laat ik hem dan ook maar aan het woord!
Beste ploegmakkers,
Vandaag zaterdag 29 augustus hebben we met 4 IronManagers deelgenomen aan de wielerkoers Velomédian Claude Criquiellon. Het is een wedstrijd over 170 km met 21 hellingen (3300 hoogtemeters). Start en aankomst in La Roche en Ardenne
Voor Tim (De Vilder), Phillipe (Heyndrickx) en Geert (Buyle) was het een eerste deelname. Voor mezelf een 2de deelname. Het doel was dan ook bij iedereen wat verschillend. Tim wilde trainen met het oog op zijn najaarswedstrijden. Phillipe en Geert wilden in hun kennismakings-deelname het best van zichzelf geven. Ik wilde mijn tijd van vorig jaar verbeteren. Ik wist nu wat beter hoe de koers in elkaar zat en had na Zürich goed blijven fietsen en wat intervaltrainingen gedaan.
Het concept is een beetje zoals de Marmotte in Frankrijk. Er is een groepsstart met alle deelnemers. Iedereen heeft een chip. Afhankelijk van de eindtijd en de leeftijd van de deelnemer wordt je op het einde ingedeeld bij de bronzen, zilveren of gouden … everzwijnen.
Omdat ik vorig jaar al een gouden zwijntje bleek te zijn, mocht ik helemaal vooraan starten. Ik stond in het wiel van ene Maxime Monfort. Voor onze coach en ploegmakkers was dat 20 m verder achter een tweede startlijn.
Om 9 u gaf ene plaatselijke bekendheid Claude (Criq) de start. Binnen de 1ste km stond de eerste helling al op het menu. Ik kon goed postvatten in de groep Monfort. Het tempo lag echter verschroeiend hoog. Een km of 4 verder, op het eind van de 1ste klim, kwam Tim ook aansluiten met de kopgroep. En zo waren we vertrokken voor een helling of 3. Na 20 km brak de kopgroep voor ons in stukken. Tim en ik belandden daardoor in een 2de peleton. Ook hier bleef het tempo echter zeer hoog. Echt over het randje voor mij. Niet mijn IronMantempo maar ver daarboven in de klimmetjes. “Zal ik dit kunnen volhouden ?” hield me bezig.
Ondanks het feit dat Tim aan het trainen was, reed hij dikwijls de stukken bergop van ons 2de peleton (50 man). Hij zat echt in vorm. In de afdalingen schoven we meestal wat naar achter omdat we toch niet zoveel risico’s wilden nemen in het gewriemel. Na 60 km, een lichte val van Tim door een uitwijkende deelnemer en enkele zware cotes was de eerste bevoorrading. Tim had ze opgemerkt want hij zat weer vooraan in het peleton. Hij kon stoppen voor een flesje water. Ik heb ze echter te laat opgemerkt want iedereen van ons peleton reed gewoon verder. Een dik probleem want ik had niet genoeg drank tot de 2de bevoorrading. Het bleek echter dat de deelnemers in ons peleton even verder allemaal mensen aan de kant hadden staan met drinkbussen. Er waren zelfs enkele Nederlanders die motards hadden rijden om drinkbussen te wisselen ! We zaten hier blijkbaar in schoon gezelschap. Mensen die deze wedstrijd tot in de puntjes hadden voorbereid zoals wij doen met een IronMan.
Tim begon er hier steeds meer plezier in te vinden van mij te coachen. Hij stond erop zijn flesje water te delen. Hij begon ook steeds meer na de afdalingen op vlakkere stukken me terug naar voor te brengen in ons peleton zodat we bij de volgende klim terug goed vooraan zaten. Hij is na 90 km gestopt bij de vriend van Phillipe Heydrickx voor een extra drinkbus zodat we toch net genoeg drank hadden tot de 2de bevoorrading op 120 km. Dat betekende dat hij een ferm gat moest dichtrijden op een koersend peleton…
Na 110 km vloog mijn ketting van de grote plaat en in een knoop. Ik moest afstappen om ze te ontwarren. Tim bleeft bij mij maar ons fijne peleton konden we vaarwel zeggen. Tim reed dan maar zelf op kop tot de 2de bevoorrading. Ik had hier echt een “meestercoach” die zich opstelde als “meesterknecht” om mijn doel te laten lukken.
Na de 130 km weer mijn ketting eraf. Ook hier bleef Tim weer bij me. Ook hier het volgende peleton adieu. Op het eind van de klim terug hergroeperen met enkele deelenemers om een nieuw peleton te vormen.
Dan op het einde nog een 2 ferme klimmen na elkaar (Cote de Beffe met nog een andere eropvolgend). Ondertussen had Tim zelf pech met zijn zadelpen maar dat heb ik niet gemerkt. Hij was daardoor ons peleton kwijt en besloot zijn training dan maar wat rustiger af te werken. Op het einde 10 km afdalen naar La Roche. Hier was het weeral vlammen geblazen zoals in het begin want iedereen rook de meet. Tot mijn verrassing zag ik daar mijn eindtijd. 5 u 27. Een half uur beter dan vorig jaar ! Ongelooflijk ! 3 min later kwam Tim vrolijk over de meet gefietst. Genietend dat zijn poulain het goed had gedaan !
Een klein kwartier later kwam Phillipe over de meet. Nog een kwartier later Geert. Philippe had in het begin wat problemen met het hoge starttempo. Maar iedereen weet hoe dat gaat eens zijn Diesel is opgewarmd ... Geert had minder de peletons gevolgd en meer zijn eigen ding gereden waarschijnlijk zoals in de triatlon. Maar iedereen toch ver onder zijn limiettijd voor het Gouden Zwijn van zijn leeftijdcategorie. Proficiat aan mijn ploegmakkers. Dank aan mijn meester-knecht-coach voor 1 dag !
Tom De Malsche.
woensdag 26 augustus 2009
Overdrive
Dit weekend was er weer eentje waarbij heel wat wedstrijden te noteren vielen.
De week vooral in het teken stond van het WK atletiek in Berlijn, met uiteraard de fenomenale prestaties van Bolt, maar ook heel wat valpartijen en een mooie 4e plaats voor onze Belgen op de 4x400m.
Niet te vergeten was er ook de begrafenis van Kristel. Dat zij in vele mensen hun gedachten was, is allicht een magere troost voor Wim, maar hij kan er wel kracht uit putten!
In het weekend was er dan een ware overrompeling qua wedstrijden.
Een kort overzicht levert ons volgend resultaat op:
- Limburg 226
- Limburg 113
- Mr T sprinttriatlon
- Damme – Brugge zwemmarathon
- Powerman Weyer
- Triatlon Weiswampach
Heel wat stof tot nabespreken en evalueren dus.
In plaats van hier op een aantal prestaties in te gaan, ga ik proberen deze week een aantal korte verslagjes te plaatsen van de atleten zelf. Dat lijkt me leuker dan een overzicht te geven van alle prestaties (en dat waren er heel wat!).
En terwijl de week vordert, staat Almere voor de deur en is het volgende week woensdag alweer hoogmis voor de Belgische triatlon met de Zwintriatlon op het programma!!
De week vooral in het teken stond van het WK atletiek in Berlijn, met uiteraard de fenomenale prestaties van Bolt, maar ook heel wat valpartijen en een mooie 4e plaats voor onze Belgen op de 4x400m.
Niet te vergeten was er ook de begrafenis van Kristel. Dat zij in vele mensen hun gedachten was, is allicht een magere troost voor Wim, maar hij kan er wel kracht uit putten!
In het weekend was er dan een ware overrompeling qua wedstrijden.
Een kort overzicht levert ons volgend resultaat op:
- Limburg 226
- Limburg 113
- Mr T sprinttriatlon
- Damme – Brugge zwemmarathon
- Powerman Weyer
- Triatlon Weiswampach
Heel wat stof tot nabespreken en evalueren dus.
In plaats van hier op een aantal prestaties in te gaan, ga ik proberen deze week een aantal korte verslagjes te plaatsen van de atleten zelf. Dat lijkt me leuker dan een overzicht te geven van alle prestaties (en dat waren er heel wat!).
En terwijl de week vordert, staat Almere voor de deur en is het volgende week woensdag alweer hoogmis voor de Belgische triatlon met de Zwintriatlon op het programma!!
vrijdag 14 augustus 2009
Veel sterkte Wim
Ik was normaal van plan om hier iets te schrijven over de afgelopen wedstrijden van mijn atleten, of over de trainingen.
Maar plots gebeurt er dan iets, waarbij de wereld even stil staat en ons doet inzien dat alles heel relatief is.
Woensdag avond werd Kristel, vrouw van collega Wim Vandewielle, aangereden. Alle hulp kwam te laat. Wim blijft dus samen met hun dochter Tess alleen achter en moet deze zinloze gebeurtenis verwerken.
Ik hoop van ganser harte dat hij veel steun krijgt van zijn omgeving. Niet alleen de eerste dagen en weken (wanneer het nog fris in het geheugen zit) maar ook op langere termijn, wanneer hij ook dan die steun echt zal kunnen gebruiken.
Wim, veel sterkte!!
Maar plots gebeurt er dan iets, waarbij de wereld even stil staat en ons doet inzien dat alles heel relatief is.
Woensdag avond werd Kristel, vrouw van collega Wim Vandewielle, aangereden. Alle hulp kwam te laat. Wim blijft dus samen met hun dochter Tess alleen achter en moet deze zinloze gebeurtenis verwerken.
Ik hoop van ganser harte dat hij veel steun krijgt van zijn omgeving. Niet alleen de eerste dagen en weken (wanneer het nog fris in het geheugen zit) maar ook op langere termijn, wanneer hij ook dan die steun echt zal kunnen gebruiken.
Wim, veel sterkte!!
woensdag 29 juli 2009
Zurich en de next weeks
Het is hier een tijdje stil geweest.
Terwijl vele atleten na hun Ironman een korte rustpauze inlassen, peppen andere atleten zich dan weer op voor de Marc Herremans Classic of Eupen van komend weekend.
Naast de triestige vaststelling dat dergelijke evenementen knal op dezelfde datum vallen, zullen we allicht 2 mooie wedstrijden krijgen.
Ik zal zelf in Antwerpen de Ironmanagers naar voor schreeuwen en dan zal ik wel in verbinding staan om te horen hoe de dames en heren het er in Eupen vanaf brengen.
Maar eerst nog even terug naar IM Zürich.
Voor een aantal clubgenoten hun eerste IM !!! Heel wat verslagjes vind je hier terug.
Normaal gezien was het de bedoeling dat ik een verslagje van langs de zijlijn schreef, maar een 10-tal enthousiaste Ironmanagers, een bordje met 'nog 5 startplaatsen' en een gevoel van 'waarom niet?', zorgden ervoor dat ik zelf uiteindelijk ook aan de start stond.
Geen stress, niets te verliezen en enkel uit op genieten. En dat was het ook: de eerste keer Heartbreak Hill was gewoon kicken! Door de mensenzee naar boven als een echte TdF-held. Super!!
Daarvoor had ik al een degelijke zwemtijd neergezet met een snelle wissel en we waren vertrokken voor de 180km. Met een vlotter gevoel dan vorig jaar (in natuurlijk iets beter weer :) ) reed ik naar 5u00, waar ik zeker tevreden mee was.
In de afsluitende marathon voelde ik dat ik wat friste ontbrak, maar met een eindtijd van 9u12 mag ik niet ontevreden zijn!
Het was niet ideaal, maar ik heb wel afgesloten met een goed gevoel, en dat was ook de bedoeling.
Dat ik dus niet naar hawaii ga, staat nu dus vast. Het is spijtig, maar er zijn ergere dingen in het leven. Ik werk rustig verder en ben ervan overtuigd dat ook dat wel goedkomt. De grens van 9u komt dichterbij, dus daar gaan we dan ook voor.
De planning voor het najaar krijgt stilaan ook vorm.
Beginnen doen we alvast komende zaterdag. aangezien ik al een tijdje ingeschreven ben voor Berlare, kom ik ook aan de start. Of ik volledig hersteld ben, zullen we ter plaatse wel zien. Indien dit niet het geval is, offer ik mij volledig op voor de Veldies, en die kunnen nogal lopen naar het schijnt :).
Op naar zaterdag Berlare en zondag hopelijk een topdag over de ganse lijn.
We kijken er naar uit!!
ciao
t
woensdag 8 juli 2009
Ironman gekte en nog wat meer
De coach motiveert zijn atleet/atlete, of is het omgekeerd?
Wel, het feit dat ik zowel coach als atleet ben, maakt dat beiden kunnen.
Het is uiteraard zo dat ik zoveel mogelijk mijn atleten probeer te motiveren, te sturen, af te remmen wanneer nodig,…
Maar wanneer ikzelf wat in de put zit, dan kunnen wat leuke prestaties van mijn atleten mijn motivatie weer opkrikken! Het was afgelopen weekend dan ook weer een druk gevuld sportweekend!!
En terwijl ik vandaag Armstrong net het geel zag missen (deze Tour wordt de max!), is het straks alweer tijd voor Ironman Zürich, waar opnieuw een aantal Ironmanagers aan de start staan van hun debuut op de IM!!
Maar eerst dus afgelopen weekend.
Hieronder een beknopt overzicht:
Klagenfurt
In Oostenrijk wou Dominic zijn eerste Ironman afwerken! En hoe… met een schitterende 9u02 werd hij niet alleen 2e in zijn age Group (na Joury Gokel!), maar pakte hij ook zijn ticket voor Hawaii. SMO dus met 2 naar Hawaii. Het groepje dikt altijd maar aan!
Frankfurt
In Frankfurt deed Filip een hele mooie wedstrijd. Hawaii zat ook in zijn hoofd maar met 9u35 kwam hij 10’ te kort. Volgend jaar nieuwe poging!!
Michel deed dan weer een hele straffe wedstrijd. Twijfel lijkt logisch bij een atleet, maar bij deze werd aangetoond dat dit ongegrond was en dat hij een mooie vooruitgang boekte. De 10u grens komt dichterbij!!
Wevelgem
Jesse komt van ver. Na een aanslepende blessure en oververmoeidheid kwam hij bij mij terecht. We bouwen traag op, heel traag (vaak te traag naar zijn goesting) maar langzamerhand kwam hij erdoor en begon progressie te maken. Na 2 koerskes stond afgelopen weekend de eerste duatlon op het programma. 3e overall en snelste fietstijd. Een mooie beloning! We beseffen uiteraard dat we er nog niet zijn, maar dit is een mooie stap.
Ook Filiep deed er een mooie wedstrijd en zette na een val enkele weken terug weer een mooie stap voorwaarts.
Ruben was er ook weer bij en is eveneens perfect op schema voor de volgende doelen!!
Chaumont
Joerie pakte er de overwinning in deze tijdritformule. Na ziekte en een rustperiode is de voorbereiding op Zofingen definitief begonnen!
Zermatt
Olivier Vanhoutteghem liep een mooie marathon!! Na een overstap van marathonloper naar triatleet (watch him!!) liep hij de Zermatt marathon als 21e uit. Na een leuke wandeling op donderdag kon hij met stijve beentjes beginnen, maar deed het meer dan uitstekend. Dat ziet er dus goed uit voor de MHC.
Montagn’Hard
Jeroen is een Ironmanager die in Dallas (USA) woont. Na Ironman Nice in ’07 en vorig jaar Ironman Florida wou hij eens iets anders doen. Jeroen heeft familie wonen in de Alpen en ze maakten hem zo zot om een 105km lange trail te doen. Zondag was het zover….
Allemaal leuke prestaties dus, die de coach blij en trots maken, en doen inzien wat voor leuke sporten die uithoudingssporten wel niet zijn!!
Als ik dan denk dat een Torbjorn Sindballe vroegtijdig zijn carrière moet afbreken, dan prijs ik mij gelukkig dat ik daarpas een training kon afwerken. Het kan soms deugd doen hé!
En vergeet het niet: enjoy it!!
Ciao
t
Wel, het feit dat ik zowel coach als atleet ben, maakt dat beiden kunnen.
Het is uiteraard zo dat ik zoveel mogelijk mijn atleten probeer te motiveren, te sturen, af te remmen wanneer nodig,…
Maar wanneer ikzelf wat in de put zit, dan kunnen wat leuke prestaties van mijn atleten mijn motivatie weer opkrikken! Het was afgelopen weekend dan ook weer een druk gevuld sportweekend!!
En terwijl ik vandaag Armstrong net het geel zag missen (deze Tour wordt de max!), is het straks alweer tijd voor Ironman Zürich, waar opnieuw een aantal Ironmanagers aan de start staan van hun debuut op de IM!!
Maar eerst dus afgelopen weekend.
Hieronder een beknopt overzicht:
Klagenfurt
In Oostenrijk wou Dominic zijn eerste Ironman afwerken! En hoe… met een schitterende 9u02 werd hij niet alleen 2e in zijn age Group (na Joury Gokel!), maar pakte hij ook zijn ticket voor Hawaii. SMO dus met 2 naar Hawaii. Het groepje dikt altijd maar aan!
Frankfurt
In Frankfurt deed Filip een hele mooie wedstrijd. Hawaii zat ook in zijn hoofd maar met 9u35 kwam hij 10’ te kort. Volgend jaar nieuwe poging!!
Michel deed dan weer een hele straffe wedstrijd. Twijfel lijkt logisch bij een atleet, maar bij deze werd aangetoond dat dit ongegrond was en dat hij een mooie vooruitgang boekte. De 10u grens komt dichterbij!!
Wevelgem
Jesse komt van ver. Na een aanslepende blessure en oververmoeidheid kwam hij bij mij terecht. We bouwen traag op, heel traag (vaak te traag naar zijn goesting) maar langzamerhand kwam hij erdoor en begon progressie te maken. Na 2 koerskes stond afgelopen weekend de eerste duatlon op het programma. 3e overall en snelste fietstijd. Een mooie beloning! We beseffen uiteraard dat we er nog niet zijn, maar dit is een mooie stap.
Ook Filiep deed er een mooie wedstrijd en zette na een val enkele weken terug weer een mooie stap voorwaarts.
Ruben was er ook weer bij en is eveneens perfect op schema voor de volgende doelen!!
Chaumont
Joerie pakte er de overwinning in deze tijdritformule. Na ziekte en een rustperiode is de voorbereiding op Zofingen definitief begonnen!
Zermatt
Olivier Vanhoutteghem liep een mooie marathon!! Na een overstap van marathonloper naar triatleet (watch him!!) liep hij de Zermatt marathon als 21e uit. Na een leuke wandeling op donderdag kon hij met stijve beentjes beginnen, maar deed het meer dan uitstekend. Dat ziet er dus goed uit voor de MHC.
Montagn’Hard
Jeroen is een Ironmanager die in Dallas (USA) woont. Na Ironman Nice in ’07 en vorig jaar Ironman Florida wou hij eens iets anders doen. Jeroen heeft familie wonen in de Alpen en ze maakten hem zo zot om een 105km lange trail te doen. Zondag was het zover….
Allemaal leuke prestaties dus, die de coach blij en trots maken, en doen inzien wat voor leuke sporten die uithoudingssporten wel niet zijn!!
Als ik dan denk dat een Torbjorn Sindballe vroegtijdig zijn carrière moet afbreken, dan prijs ik mij gelukkig dat ik daarpas een training kon afwerken. Het kan soms deugd doen hé!
En vergeet het niet: enjoy it!!
Ciao
t
woensdag 1 juli 2009
Vreugde en verdriet in Nice
Voilà, mijn hoofddoel van dit voorseizoen zit erop! Het is niet geweest zoals ik het gehoopt had, maar allicht heb ik hier wel weeral heel wat uit geleerd.
Omdat het niet allemaal tegenviel, wil ik toch even beginnen met het goede nieuws.
Met 7 Ironmanagers aan de start + 2 individuele atleten + Michael en Frederik + mezelf, waren we sowieso al goed vertegenwoordigd.
Van Ironmanagers zijde deden ze het alle 7 super. 4 stonden voor hun vuurdoop en deden het voortreffelijk in de zware omstandigheden. De andere 3 gebruikten hun ervaring van vorig jaar en zorgden voor een feestje! Ik was oprecht super blij voor hen!!
Ben stond ook voor zijn eerste Ironman en zag op het einde af, maar was zo gelukkig aan de meet!!!
Johan deelde dan weer zijn wedstrijd heel goed in en deed het ook prima! Super dus.
Frederik stond voor zijn debuut en voor zijn afscheid en pakte die kans met 2 handen aan. Altijd in de voorste gelederen rondde hij de warme dag af als 14e!!
De 2 pechvogels waren Michael en ik, Michael was nochtans aan een schitterende race bezig, tot hij plots leeg zat. We bekijken eerst rustig wat de oorzaak hiervan was!
En dan komen we uiteindelijk bij mij.
De voorbereiding was goed geweest. Ook de laatste dagen konden we ons in alle rust voorbereiden bij Raf. Daarna trokken we dan naar het veel drukkere en chaotischere Nice. Ik voelde mij goed, relax, en klaar voor de strijd.
Ook voor de start niet al te veel stress en ik koos een plekje bij de mannen van 1u05 om zo toch relatief vlot over het keienstrand richting water te dokkeren.
Eens de start gegeven was ik relatief vlot weg. Wat duw - en trekwerk hier en daar, maar het viel al bij al mee. Wat mij het meeste opviel was dat we volgens mijn gevoel zeer scheef zwommen. We zwommen weg van de boei om er dan toch naar toe te zwemmen. De meute was natuurlijk te groot om die omweg niet te volgen, maar vond dat nogal raar en kon dan ook niet echt besluiten of ik goed bezig was. Na 2,4km even uit het water en dan iets rustiger (groep wat uitgedund) zwemmen richting Swim Finish. Ik zag 57"40 staan na het zwemmen en ging voor een vlotte wissel.
Eens de fiets op zat ik onmiddellijk in een vrij goed ritme en reed toen blijkbaar ongeveer 45e. Na een km of 6 kwam Michael voorbij. Ik liet die wijselijk gaan na enkele kilometers. Ik wou echt mijn eigen tempo rijden.
Na 20km begint de eerste klim en daar val ik bij een Pro die bergop een mooi tempo rijdt. Ideaal en zo rijden we verder tot in Vence waar er af en toe iemand over komt en ik ook af en toe iemand inhaal. Net voor de eerste serieuze afdaling komt er een groepje van 5 voorbij. Die mannen knallen naar beneden en ik volg op een afstand maar bij het begin van de klim ga ik er gemakkelijk weer naartoe.
We zijn nu begonnen aan de lange klim richting Col de l'Ecre. Al eventjes voel ik dat mijn maag niet 100% is, maar ik maak me hier nog niet echt zorgen over. Het is immers nog ver en dat kan snel over gaan. Boven lig ik rond de 35e positie en voel me nog heel goed. Tijdens de afdaling komt de maaglast echter meer en meer opzetten. Het zijn niet echt krampen, maar eerder een gevoel dat alles vast zit en niet werkt zoals het hoort. Ik kan minder eten en drinken dan ik voorzien had en moet vooral water drinken om vocht te kunnen opnemen.
Ik rij rustig verder en besef dat als dit niet overgaat, ik nooit genoeg energie kan binnen krijgen.
Vanaf km 100 besef ik dat ik moet hopen dat het overgaat, want ik kan nu niets meer eten, enkel water gaat er nog in, de rest komt er onmiddellijk weer uit.
Gelukkig is het ook veel bergaf en besluit ik op eigen tempo het fietsen af te ronden en te kijken hoe mijn maag reageert bij het lopen.
Ik forceer niet meer en na 5u24 fietsen stap ik van de fiets. Eens ik begin te lopen verandert de maaglast niet, maar heb ik wel relatief frisse benen. Een eerste ronde in 46' bezorgt me niet veel problemen, en ik probeer veel water en toch ook wat sportdrank binnen te krijgen.
Bij de 2e ronde moet ik het tempo al wat laten zakken en bij de bevoorradingen moet ik stappen om echt zoveel mogelijk binnen te krijgen.
Bij de 3e ronde dan voel ik langzaam maar zeker het licht volledig uit gaan. Het vat is leeg. Het is uiteraard vrij simpel: de maag zit vast en dit gaat niet over. Een Ironman doen op water gaat dus effectief niet. Ik voel zelf ook wel dat ik leeg zit, maar wil op dat moment gewoon heel graag de wedstrijd uitdoen. Ik probeer lopen met wandelen af te wisselen en zo de finish te bereiken. Maar na zo'n 29km ben ik echt te op. Mijn dichtste supporters proberen mij te overtuigen dat dit echt geen zin heeft en dat ik moet stoppen.
Ik ben te leeg om nog eens een rondje af te haspelen dus luister ik naar hun wijze raad en leg mij in het gras. Ironman Nice zit er voor mij hier op.
De volgende dagen is mijn maag nog steeds niet in orde en heb ik allicht ook wel wat last van een zonneslag.
Ik ga mij nu even rustig bezinnen, maar heb nu vooral het gevoel dat ik mij niet heb kunnen verdedigen voor wat ik waard ben.
De warmte zal uiteraard zijn rol gespeeld hebben, maar de last kwam veel te vroeg (rond 8u30 of zo was het echt nog niet zo warm).
Ik ben alweer een ervaring rijker en hoop deze op een volgend tijdstip dan ook te kunnen gebruiken!
ciao
t
Omdat het niet allemaal tegenviel, wil ik toch even beginnen met het goede nieuws.
Met 7 Ironmanagers aan de start + 2 individuele atleten + Michael en Frederik + mezelf, waren we sowieso al goed vertegenwoordigd.
Van Ironmanagers zijde deden ze het alle 7 super. 4 stonden voor hun vuurdoop en deden het voortreffelijk in de zware omstandigheden. De andere 3 gebruikten hun ervaring van vorig jaar en zorgden voor een feestje! Ik was oprecht super blij voor hen!!
Ben stond ook voor zijn eerste Ironman en zag op het einde af, maar was zo gelukkig aan de meet!!!
Johan deelde dan weer zijn wedstrijd heel goed in en deed het ook prima! Super dus.
Frederik stond voor zijn debuut en voor zijn afscheid en pakte die kans met 2 handen aan. Altijd in de voorste gelederen rondde hij de warme dag af als 14e!!
De 2 pechvogels waren Michael en ik, Michael was nochtans aan een schitterende race bezig, tot hij plots leeg zat. We bekijken eerst rustig wat de oorzaak hiervan was!
En dan komen we uiteindelijk bij mij.
De voorbereiding was goed geweest. Ook de laatste dagen konden we ons in alle rust voorbereiden bij Raf. Daarna trokken we dan naar het veel drukkere en chaotischere Nice. Ik voelde mij goed, relax, en klaar voor de strijd.
Ook voor de start niet al te veel stress en ik koos een plekje bij de mannen van 1u05 om zo toch relatief vlot over het keienstrand richting water te dokkeren.
Eens de start gegeven was ik relatief vlot weg. Wat duw - en trekwerk hier en daar, maar het viel al bij al mee. Wat mij het meeste opviel was dat we volgens mijn gevoel zeer scheef zwommen. We zwommen weg van de boei om er dan toch naar toe te zwemmen. De meute was natuurlijk te groot om die omweg niet te volgen, maar vond dat nogal raar en kon dan ook niet echt besluiten of ik goed bezig was. Na 2,4km even uit het water en dan iets rustiger (groep wat uitgedund) zwemmen richting Swim Finish. Ik zag 57"40 staan na het zwemmen en ging voor een vlotte wissel.
Eens de fiets op zat ik onmiddellijk in een vrij goed ritme en reed toen blijkbaar ongeveer 45e. Na een km of 6 kwam Michael voorbij. Ik liet die wijselijk gaan na enkele kilometers. Ik wou echt mijn eigen tempo rijden.
Na 20km begint de eerste klim en daar val ik bij een Pro die bergop een mooi tempo rijdt. Ideaal en zo rijden we verder tot in Vence waar er af en toe iemand over komt en ik ook af en toe iemand inhaal. Net voor de eerste serieuze afdaling komt er een groepje van 5 voorbij. Die mannen knallen naar beneden en ik volg op een afstand maar bij het begin van de klim ga ik er gemakkelijk weer naartoe.
We zijn nu begonnen aan de lange klim richting Col de l'Ecre. Al eventjes voel ik dat mijn maag niet 100% is, maar ik maak me hier nog niet echt zorgen over. Het is immers nog ver en dat kan snel over gaan. Boven lig ik rond de 35e positie en voel me nog heel goed. Tijdens de afdaling komt de maaglast echter meer en meer opzetten. Het zijn niet echt krampen, maar eerder een gevoel dat alles vast zit en niet werkt zoals het hoort. Ik kan minder eten en drinken dan ik voorzien had en moet vooral water drinken om vocht te kunnen opnemen.
Ik rij rustig verder en besef dat als dit niet overgaat, ik nooit genoeg energie kan binnen krijgen.
Vanaf km 100 besef ik dat ik moet hopen dat het overgaat, want ik kan nu niets meer eten, enkel water gaat er nog in, de rest komt er onmiddellijk weer uit.
Gelukkig is het ook veel bergaf en besluit ik op eigen tempo het fietsen af te ronden en te kijken hoe mijn maag reageert bij het lopen.
Ik forceer niet meer en na 5u24 fietsen stap ik van de fiets. Eens ik begin te lopen verandert de maaglast niet, maar heb ik wel relatief frisse benen. Een eerste ronde in 46' bezorgt me niet veel problemen, en ik probeer veel water en toch ook wat sportdrank binnen te krijgen.
Bij de 2e ronde moet ik het tempo al wat laten zakken en bij de bevoorradingen moet ik stappen om echt zoveel mogelijk binnen te krijgen.
Bij de 3e ronde dan voel ik langzaam maar zeker het licht volledig uit gaan. Het vat is leeg. Het is uiteraard vrij simpel: de maag zit vast en dit gaat niet over. Een Ironman doen op water gaat dus effectief niet. Ik voel zelf ook wel dat ik leeg zit, maar wil op dat moment gewoon heel graag de wedstrijd uitdoen. Ik probeer lopen met wandelen af te wisselen en zo de finish te bereiken. Maar na zo'n 29km ben ik echt te op. Mijn dichtste supporters proberen mij te overtuigen dat dit echt geen zin heeft en dat ik moet stoppen.
Ik ben te leeg om nog eens een rondje af te haspelen dus luister ik naar hun wijze raad en leg mij in het gras. Ironman Nice zit er voor mij hier op.
De volgende dagen is mijn maag nog steeds niet in orde en heb ik allicht ook wel wat last van een zonneslag.
Ik ga mij nu even rustig bezinnen, maar heb nu vooral het gevoel dat ik mij niet heb kunnen verdedigen voor wat ik waard ben.
De warmte zal uiteraard zijn rol gespeeld hebben, maar de last kwam veel te vroeg (rond 8u30 of zo was het echt nog niet zo warm).
Ik ben alweer een ervaring rijker en hoop deze op een volgend tijdstip dan ook te kunnen gebruiken!
ciao
t
Abonneren op:
Posts (Atom)